Фиала Anakreon

Калі на глыбокай пашане
Хадзіў я ў старажытны Пафас,
паверце мне, я бачыў
У прыбіральні у Венеры
Фиала Anakreon.
Ён Вакх быў напоўнены
Светлеющею влагой —
Вакол віселі ружы,
Зялёны плюшч і Мірты,
сплеценыя рукою
царыцы асалод.
На акрайчык я бачыў
Коварного Амура —
Глядзеў ён засмучаны
На пеністую вільгаць.
“Што глядзіш ты, prokaznik,
На пеністую вільгаць? -
Спытаў я Купідона, -
скажы, што так утихнул?
Іль хочацца зачэрпнуць
Вы абвінавачваеце zlatogo,
Ды ручка не дастане?”
“няма, – отвечал малютка, -
гарэзуючы, я ў гэта мора
калчан, і лук, і стрэлы
Усё кінуў не наўмысна,
А плаваць не ўмею:
фон, вунь на дне бліскаюць;
Ох, шкада мне - паслухай,
Дастань мне іх адтуль!”
“Аб, няма, – сказал я богу, -
дзякуй, што ўпалі;
Няхай там застаюцца”.

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Аляксандр Пушкін
Пакінь свой камент 👇