станцый. (з Вальтэра)

Ты мне скажаш палаць душою:
Аддай жа мне, што працякла дні,
З майго вечаровай зарою
Маё ты раніцу съедини!

Мой век нябачна праходзіць,
З кола Смехов і Харит
Ужо Час схавацца мне загадае
І за руку мяне выводзіць -

Не дасць яно літасці нам.
Хто прымяняцца не ўмее
Сваім зменлівым гадах,
Той іх няшчасця толькі мае.

шчасліўцам жвавым, маладым
Пакінем страсці зман;
Жывем мы ў свеце два імгненні -
Адно розуму аддамо.

вы, распацешвалася смутку
Хвіліннай маладосці маёй,
каханне, мроі першых дзён -
Няўжо навек вы ўцяклі?

Нам павінна двойчы паміраць:
Развітацца з салодасным мараў -
Вось Смерць жудасная пакутай!
Што значыць пасьля не дыхаць?

На пахмурным маім заходзе,
Сярод пустэльнай цемры,
Так шкадаваў я аб страце
Падманаў Мілыя мары.

Тады на голас мой панылы
Мне Дружба руку падала,
Яна Любові падобная мілай
У адной толькі пяшчоты была.

Я ёй прынёс Завялыя ружы
Уцешна юнацтва дзён,
І ўслед пайшоў, але ліў я слёзы
Што мог ісці ўслед толькі ёй!

Ацэніце:
( Ацэнкі пакуль няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Аляксандр Пушкін
Пакінь свой камент 👇