У гадзіны забаваў іль бяздзейнай нуды…

У гадзіны забаваў іль бяздзейнай нуды,
бывала, ліры я маёй
Давяраў спешчаныя гукі
вар'яцтва, ляноты і запалу.

Але і тады струны хітрай
Мімаволі звон я перапыняў,
Калі твой голас велічны
Мяне раптоўна пабіваў.

Я ліў патокі слёз нечаканых,
І ран сумлення маёй
Тваіх прамоў пахучая
Отрада чысты быў елак.

І сёньня з вышыні духоўнай
Мне руку прасьціраеш ты,
І сілай рахманай і любоўнай
Зміраюцца буяныя мары.

Тваім агнём душа палима
Адпрэчыла змрок зямных марнасьць,
І слухае арфе Серафіма
У святым жаху паэт.

Ацэніце:
( Ацэнкі пакуль няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Аляксандр Пушкін
Пакінь свой камент 👇