Moydodır – каранёў Чукоўскі

коўдру
ўцякло,
паляцела прасціна,
І падушка,
як жаба,
Паскакала ад мяне.

Я за свечку,
Свечка - у печку!
Я за кнігу,
Тая - бегчы
І подскакам
пад ложак!

Я хачу напіцца чаю,
Да самавару падбягаю,
Але пузаты ад мяне
ўцёк, як ад агню.

Што такое?
Што здарылася?
З-за чаго ж
усё вакол
закруцілася,
закруцілася
І панеслася колам?

Прасы за ботамі,
Боты за пірагамі,
Пірагі за прасамі,
Kočerga za kušakom -
усё круціцца,
І кружыцца,
І нясецца кулём.

Раптам з мамінай са спальні,
Клышаногі і кульгавы,
выбягае рукамыйніца
І пампуе галавой:

«Ах ты, гадкі, ах ты, брудны,
памыты парася!
Ты чарней за камінара,
Полюбуйся на сябе:
У цябе на шыі вакса,
У цябе пад носам клякса,
У цябе такія рукі,
Што збеглі нават штаны,
нават штаны, нават штаны
Ўцяклі ад цябе.

Рана раніцай на досвітку
мыюцца мышаняты,
І кацяняты, і качаняты,
І памылкі, і павучкі.

Ты адзін ня мыўся
І мурзаў застаўся,
І збеглі ад мурзаў
І панчохі і чаравікі.

Я - Вялікі Умывальнік,
знакаміты Мыйдадзір,
рукамыйніц Начальнік
І вяхотак Камандзір!

Калі я тупаю нагой,
Паклічу маіх салдат,
У гэты пакой натоўпам
рукамыйніцы ўляціць,
І забрэшуць, і завыюць,
І нагамі запульсуюць,
І табе наганяй,
неумытые, дадуць -
Прама ў Мыйку,
Прама ў Мыйку
З апушчанай галавой!»

Ён ударыў у медны таз
І закрычаў: «Кара-барас!»

І зараз жа шчоткі, шчоткі
Яны загрымелі, як ляскоткі,
І давай мяне церці,
прыгаворваць:

«Маім, маім камінара
Чыста, чысты, чысты, чысты!
будзе, будзе камінар
Чыста, чысты, чысты, чысты!»

Тут і мыла падскочыў
І учапілася ў валасы,
І Юліла, і мылило,
І кусаць, як аса.

А ад шалёнай вяхоткі
Я панёсся, як ад палкі,
А яна за мной, за мной
па Садовай, па Сянной.

Я да Таўрычаскім садзе,
Пераскочыў праз агароджу,
А яна за мною імчыцца
І кусае, як воўк.

Раптам насустрач мой добры,
Мой любімы Кракадзіл.
Ён з Тотошей і Кокошей
Па алеі праходзіў

І вяхотку, нібы каўку,
нібы каўку, праглынуў.

А потым як зараве
На мяне,
Як нагамі застучит
На мяне:
«Ідзі-ка ты дадому,
кажа,
Ды твар сваё ўмый,
кажа,
А не тое як Налеч,
кажа,
Растопчу і змей праглыне!»
кажа.

Як пусціўся я па вуліцы
бегчы,
Прыбег я да ўмывальніка
зноў.

мылам, мылам
мылам, мылам
Мыўся без канца,
Змыў і ваксу
І чарніла
З неумытые асобы.

І зараз жа штаны, штаны
Так і скокнулі мне ў рукі.

А за імі піражок:
«Ну-ка, з'ясі мяне, сябрук!»

А за ім і бутэрброд:
Падскочыў - і прама ў рот!

Вось і кніжка вярнулася,
вароты сшытак,
І граматыка пусцілася
З арыфметыкай скакаць.

Ацэніце:
( 1 ацэнка, сярэдняя 1 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Аляксандр Пушкін