калёсы жыцця

Хоць цяжка пад гадзіну ў ёй цяжар,
Калёсы на хаду лёгкая;
фурман хвацкі, сівы час,
вязе, ня сьлёзіцца з облучка.

З раніцы сядаем мы ў калёсы;
Мы рады галаву зламаць
І, пагарджаючы лянота і лагоду,
крычу: пайшоў!.....

Але апоўдні нет уж той адвагі;
Porastrâslo нас; нам страшней
І касагоры і яры;
крычу: лягчэй, дурыла!

Коціць па ранейшаму калёсы;
Пад вечар мы прывыклі да яе
И дремля едем до ночлега —
А час гоніць коней.

Ацэніце:
( Адзнакі пакуль няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Аляксандр Пушкін
пакінуць каментар