Не дай мне бог сысці з розуму…

Не дай мне бог сысці з розуму.
няма, лягчэй посах і торба;
няма, лягчэй працу і голад.
ня, каб розумам маім
Я даражыў; не тое, каб з ім
Расстацца быў не рады:

Калі б пакінулі мяне
на палёўкі, як бы жвава я
Пусціўся ў цёмны лес!
Я спяваў бы ў палымяным трызненні,
Я забываўся б у дзіцяці
Nestrojnyh, цудоўных мар.

І я б заслухоўваўся хваляў,
І я глядзеў бы, шчасця поўн,
У пустыя нябёсы;
І моцны, вольны быў бы я,
як віхор, роющий поля,
трушчыць лесу.

Ды вось бяда: сыдзі з розуму,
І страшны будзеш як чума,
Як раз цябе замкнуць,
Пасадзяць на ланцуг дурака
І скрозь краты як Звярко
Дражніць цябе прыйдуць.

А ноччу чуць буду я
Ня голас яркі салаўя,
Не шум глухой дубров —
А крык таварышаў маіх
Ды лаянку наглядчыкаў начных
ды віск, што звон абойма.

Ацэніце:
( Няма ацэнак кліентаў )
Падзяліцеся з сябрамі:
Аляксандр Пушкін
Дадаць каментарый