Я помнік сабе падняў нерукатворны…

Я помнік сабе падняў нерукатворны,
Да яго не заростет народная сцежка,
Узьнёсься вышэй ён галавою непакорлівай
александрыйскага слупа.

няма, увесь я не памру - душа ў запаветнай ліры
Мой прах перажыве і тлення ўцячэ -
І слаўны буду я, Доколь ў подлунном свеце
Жыць будзе хоць адзін пиит.

Слых пра мяне пройдзе па ўсёй Русі вялікай,
І назаве мяне всяк існы ў ёй мова,
І горды ўнук славян, і фін, і цяпер дзікай
Тунгуч, і сябар стэпаў калмык.

І доўга буду тым ласкавы я народу,
Што пачуцці добрыя я лірай абуджаючы,
Што ў мой жорсткай стагоддзе ўславіў я Свабоду
І літасць да заняпалых заклікаў.

загадзе Божую, муза, будзь паслухмяная,
Крыўды не баючыся, не патрабуючы вянка,
Падзяку, і паклёп прыемшы абыякава,
І не оспоривай дурнога.

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Аляксандр Пушкін
Дадаць каментарый

  1. ананімны

    zarAstet!!!! памылка

    адказаць