загавор

Аб, калі праўда, што ў ночы,
Калі спачываюць жывыя,
І з неба месяцовыя прамяні
Слізгаюць на камяні грабавыя,
Аб, калі праўда, што тады
Пустеют тихие могилы —
Я цень зову, я чакаю Леилы:
Да мяне, мой сябар, сюды, сюды!

зьявіся, ўмілаваная цень,
Як ты была перад расстаннем,
Бледна, прастуда, як зімовы дзень,
Скажоная апошняй мукой.
прыйдзі, как дальная звезда,
Як лёгкай гук іль Подых,
Іль як жудаснае бачанне,
Мне ўсё роўна, сюды! сюды!..

Клічу цябе не дзеля таго,
Каб дакараць людзей, чыя злосць
Забіла аднаго майго,
Іль каб зведаць таямніцы труны,
Не для таго, што часам
Сумнеў мучусь ... але з сумам
хачу сказаць, што ўсё люблю я,
Што ўсё я твой: сюды, сюды!

Ацэніце:
( Адзнакі пакуль няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Аляксандр Пушкін
пакінуць каментар